مسأله 97 : وضو بايد به قصد قربت انجام شود ؛ يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد و لازم نيست نيّت را به زبان آورد ، يا از قلب خود بگذراند ، بلكه همين مقدار كه مىداند وضو مىگيرد كافى است ، بطورى كه اگر از او بپرسند : چه مىكنى ؟ بگويد : وضو مىگيرم . مسأله 98 : هرگاه وقت نماز به قدرى تنگ است كه اگر انسان بخواهد وضو بگيرد ، تمام نماز يا قسمتى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند . ليكن اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است ، بايد وضو بگيرد . وضوى جَبيره‌اى دوايى كه بر زخم و مانند آن مىگذارند يا چيزى كه با آن زخم و شكستگى را مىبندند ، « جَبيره » نام دارد . مسأله 99 : شخصى كه بر اعضاى وضويش زخم يا شكستگى است ، اگر بتواند بطور معمول وضو بگيرد ، بايد چنين كند ؛ مثلًا روى زخم باز است و آب برايش ضرر ندارد و يا روى زخم بسته است ، ولى باز كردن آن امكان دارد و آب براى آن ضرر ندارد . مسأله 100 : چنانچه زخم بر صورت يا دست است و روى آن باز است و آب ريختن روى آن ضرر دارد ، بايد اطراف آن را بشويد و اگر كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد ، دست تر بر آن بكشد . مسأله 101 : در وضوى جبيره‌اى بايد جاهايى كه شستن يا